Czy zimą można malować ściany?

Ściany można malować zimą, pod warunkiem że prace odbywają się wewnątrz ogrzewanego budynku, a farba wysycha w zakresie temperatur podanym przez producenta. Typowy zapis w kartach technicznych farb dyspersyjnych do wnętrz określa temperaturę powietrza i podłoża od +5°C do +25°C oraz wilgotność względną powietrza poniżej 80%. Warunek obejmuje samo malowanie i cały okres wysychania.

W tym zapisie łatwo przeoczyć pewne elementy. Pierwszym jest podłoże, czyli ściana, a nie wyłącznie powietrze w pokoju. Drugim jest czas, ponieważ zakres musi być zachowany do wyschnięcia powłoki. Trzecim jest wilgotność, która zimą bywa czasami za wysoka, a za chwilę (przez włączenie kaloryferów) za niska.

Temperatura +5°C stanowi dolną granicę i nie daje żadnego zapasu. Jeżeli termometr w pokoju pokazuje niewiele ponad +5°C, ściana zewnętrzna jest chłodniejsza, a w nocy temperatura może jeszcze spaść.

Malowanie przy tej wartości jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy tyle wynosi temperatura najzimniejszej malowanej ściany i gdy utrzyma się ona aż do wyschnięcia farby. Cząstki spoiwa w farbie dyspersyjnej łączą się w jednolitą warstwę w miarę odparowywania wody. W zbyt niskiej temperaturze ten proces przebiega połowicznie, a efektem jest powłoka, która po czasie zaczyna pylić i ściera się przy dotyku.

Temperatura ściany to nie temperatura powietrza

Powierzchnia ściany zewnętrznej w pokoju jest zimą chłodniejsza od powietrza w mieszkaniu. Przegroda przez cały czas oddaje ciepło na zewnątrz budynku, więc jej strona od wnętrza nie nagrzewa się do temperatury powietrza. Im słabsza izolacja, bliskość okien, tym większa różnica, dlatego w starszych i nieocieplonych budynkach jest ona wyraźnie odczuwalna.

Najzimniejsze miejsca w pomieszczeniu to zwykle narożniki zewnętrzne, ościeża okienne i pas ściany przy wieńcu pod sufitem. Do tej grupy należy też ściana za meblami dosuniętymi do przegrody zewnętrznej. Powietrze nie krąży tam swobodnie, więc nie ogrzewa powierzchni.

Wartości tej różnicy nie da się podać jedną liczbą, bo zależy ona od konstrukcji budynku i siły mrozu. Trzeba więc zmierzyć, a do tego wystarczy pirometr, czyli termometr na podczerwień, który odczytuje temperaturę powierzchni bez kontaktu z nią. Pomiar wykonuje się na ścianie zewnętrznej, w narożniku i przy oknie, raz przed rozpoczęciem malowania i drugi raz wieczorem. Uzupełnieniem jest higrometr, który pokazuje wilgotność względną powietrza w pomieszczeniu. Oba przyrządy tańsze, niż miałoby kosztować poprawienie całego malowania.

Osobny przypadek stanowi przemarznięta ściana w budynku, który przez dłuższy czas nie był ogrzewany. Po włączeniu ogrzewania powietrze ociepla się szybko, natomiast mur oddaje zgromadzony chłód znacznie wolniej. Malowanie można rozpocząć dopiero wtedy, gdy pirometr skierowany na ścianę pokazuje wartość z zakresu podanego w karcie.

Chłodna ściana stwarza jeszcze jedno ryzyko. Przy wilgotnym powietrzu, na przykład w kuchni, łazience albo w świeżo otynkowanym budynku, para wodna skrapla się na jej powierzchni. Wilgoć osadzająca się na schnącej farbie sprawia, że pojawiają się lepkie zacieki na świeżej powłoce.

Ogrzewanie w trakcie malowania – przykręcić czy zakręcać?

Często spotykana rada zaleca, by przed malowaniem zakręcić kaloryfery i przewietrzyć pomieszczenie. Brzmi rozsądnie, ale po zamknięciu okna powietrze ogrzewa się szybko, a ściany znacznie wolniej, ponieważ mur ma dużą pojemność cieplną. Farbę nakłada się wtedy w cieplejszym powietrzu na chłodniejszą ścianę. W ocieplonym mieszkaniu zwykle nie ma to znaczenia, jednak już w starym budynku przy mrozie ściana zewnętrzna może jednak zejść poniżej dolnej granicy zakresu temperatur z karty produktowej.

Karty techniczne wymagają, by malowanie przebiegało w stałych warunkach temperatury i wilgotności. Stabilność pozwala łączyć kolejne pasy farby na mokro, zanim poprzedni zacznie zasychać. Ważniejsze jest więc to, by warunki nie zmieniały się w trakcie malowania ściany, niż to, by w pomieszczeniu było wyjątkowo ciepło.

Najczęstszy problem zimowego remontu pojawia się jednak po zakończeniu pracy. Ekipa wychodzi, a ogrzewanie w pustym mieszkaniu zostaje przykręcone do minimum, ponieważ nikt w nim jeszcze nie mieszka. Do tego okno zostaje uchylone, żeby ściany szybciej schły. Warunek z karty obowiązuje jednak do końca wysychania, czyli również w nocy po malowaniu. Ani ściana, ani powietrze nie mogą wtedy spaść poniżej dolnej granicy podanej przez producenta.

Kaloryfera znajdującego się pod malowaną ścianą nie trzeba zakręcać całkowicie, wystarczy go przykręcić. Pas ściany nad pracującym grzejnikiem schnie szybciej niż reszta płaszczyzny, przez co łączenia między pasami zasychają za wcześnie i po wyschnięciu widać zakładki. Mniejsza moc grzejnika ułatwia utrzymanie mokrej krawędzi na całej szerokości ściany.

Wietrzenie po malowaniu zimą

Podczas malowania i pierwszego wysychania okna pozostają zamknięte, a w pomieszczeniu nie powinno być przeciągów. Po wyschnięciu warstwy okna otwiera się szeroko na kilka minut, a następnie zamyka i pozwala pomieszczeniu wrócić do stałej temperatury. Krótkie, intensywne wietrzenie wymienia powietrze, ale nie wychładza ścian.

Najgorszym rozwiązaniem jest okno uchylone na całą noc. Przez wiele godzin wychładza ono ościeże i pas ściany pod parapetem, czyli miejsca, które i bez tego są w pomieszczeniu najzimniejsze.

Zbyt suche powietrze w ogrzewanym mieszkaniu

Karty techniczne podają zwykle tylko górną granicę wilgotności powietrza, czyli poniżej 80%. Wynika to z tego, że zbyt wilgotne powietrze spowalnia schnięcie farby. Zimą w ogrzewanym i zamieszkanym mieszkaniu wilgotność względna jest jednak często wyraźnie niższa niż w warunkach, dla których karty podają czasy schnięcia. Suche powietrze również wpływa na wynik malowania, ponieważ farba na krawędziach pasa zasycha, zanim zdąży połączyć się z kolejnym.

Wykonawca może temu przeciwdziałać. W trakcie malowania okna pozostają zamknięte, a w pomieszczeniu nie ma przeciągów. Ścianę dzieli się na pola, które da się pomalować bez przerwy, a duże płaszczyzny maluje się w sprawniejszym tempie niż zwykle.

Odwrotna sytuacja, czyli nadmiar wilgoci, dotyczy przede wszystkim nowych budynków.

Nowy budynek zimą i wilgoć technologiczna

W budynku tynkowanym jesienią albo zimą ściany i posadzki zawierają dużo wody technologicznej. Ogrzewanie przyspiesza jej odparowanie, więc wilgotność w pomieszczeniach rośnie, a chłodne ściany zewnętrzne ją zbierają. Ten sam lokal, który po zamieszkaniu będzie miał zbyt suche powietrze, na etapie wykończenia jest zbyt wilgotny.

Karty techniczne określają minimalne okresy sezonowania podłoża. Typowy zapis to co najmniej około 4 tygodnie dla świeżych tynków mineralnych i około 2 tygodnie dla tynków gipsowych. Gładzie maluje się po ich całkowitym wyschnięciu. Zimą są to wartości minimalne, których nie wystarczy odliczyć w kalendarzu. W chłodnym i wilgotnym budynku tynk schnie dłużej, dlatego o gotowości do malowania decyduje ocena wilgotności podłoża przed malowaniem.

Wysychanie budynku przyspiesza ogrzewanie połączone z regularnym, krótkim wietrzeniem, które wyprowadza wilgoć na zewnątrz. Tynk suchy w dotyku nie musi być suchy w głębi, dlatego wilgotność podłoża mierzy się przyrządem.

Grunt, schnięcie i druga warstwa farby zimą

Czasy schnięcia podane w kartach technicznych dotyczą określonych warunków odniesienia, zwykle około +23°C i 50% wilgotności względnej. Karty zastrzegają przy tym, że niższa temperatura, podwyższona wilgotność i słaba cyrkulacja powietrza wydłużają schnięcie.

Czas podany w karcie jest więc minimum osiągalnym w warunkach odniesienia. Zimą o nałożeniu drugiej warstwy farby, a także o malowaniu po gruncie, decyduje stan powierzchni. Kolejną nakłada się dopiero wtedy, gdy poprzednia wyschła na całej ścianie, również w najzimniejszym narożniku, który schnie najdłużej i który najłatwiej przeoczyć.

Inaczej wygląda kwestia związania powłoki. Karty podają, że farba osiąga pełną odporność na zmywanie po 28 dniach. Jeśli malowanie i schnięcie odbywały się w zakresie temperatur z karty, czyli powyżej +5°C, ten okres zimą się nie wydłuża. Ułatwia to zaplanowanie odbioru prac. Inwestora należy uprzedzić, że przed upływem tego czasu nie powinien zlecać mycia ścian na mokro, ponieważ mycie ścian przed pełnym utwardzeniem powłoki może ją uszkodzić.

Co widać po tygodniu? Trzy objawy zimowego malowania

Część błędów popełnionych przy zimowym malowaniu ujawnia się dopiero po kilku dniach, gdy powłoka wyschnie, a pomieszczenie zostanie oświetlone dziennym światłem. Trzy objawy powtarzają się najczęściej.

1. Lepkie, żółtawe lub brązowe zacieki pojawiają się najczęściej w łazience, w kuchni i na ścianach zewnętrznych. Ich przyczyną jest połączenie chłodnej ściany i wysokiej wilgotności w czasie wysychania farby. Zjawisko znane jako surfactant leaching, czyli wypłukiwanie środków powierzchniowo czynnych z powłoki, występuje zimą znacznie częściej niż latem.
2. Powłoka pyli, brudzi palce i słabo trzyma kolor. Taki objaw wskazuje na malowanie lub schnięcie farby w temperaturze niższej niż zakres podany w karcie. W branży nazywa się go kredowanie powłoki.
3. Na ścianie widać pasy i zakładki, a sąsiednie płaszczyzny różnią się odcieniem. Przyczyną jest nierówne schnięcie farby, spowodowane na przykład pracującym kaloryferem, przeciągiem albo zimnym narożnikiem. Karty techniczne zastrzegają, że temperatura i wilgotność w czasie nakładania i schnięcia mogą wpływać na odbiór koloru powłoki. Najwyraźniej ujawniają się wtedy pasy widoczne pod ostrym światłem, zwłaszcza przy oświetleniu padającym z boku.

Wszystkie trzy objawy mają wspólne źródło, czyli warunki, w jakich farba schła. Pomiar temperatury ściany i wilgotności powietrza przed malowaniem pozwala zapobiec większości z nich.

Czy można malować elewację zimą?

Elewacji co do zasady nie maluje się zimą. O ryzyku decydują nocne spadki temperatury i skraplanie się wilgoci na ścianie w czasie wysychania farby, nawet jeśli w ciągu dnia termometr pokazuje wartości dopuszczalne. Warunki aplikacji określa karta techniczna konkretnej farby elewacyjnej. Malowanie elewacji w chłodnych miesiącach zostanie omówione w osobnym materiale.

Zimowa lista kontrolna wykonawcy

Przed rozpoczęciem zimowego zlecenia dobrze jest sprawdzić kilka warunków, od których zależy trwałość i wygląd powłoki:

• pomiar pirometrem na ścianie zewnętrznej, w narożniku i przy ościeżu, przed malowaniem i wieczorem,
• higrometr w pomieszczeniu,
• najzimniejsza malowana ściana w zakresie temperatur z karty od malowania do wyschnięcia, również w nocy,
• przemarznięta ściana najpierw dogrzana, a dopiero potem malowana,
• kaloryfer pod malowaną ścianą przykręcony, ale nie zakręcony,
• okna zamknięte podczas malowania i krótkie wietrzenie po wyschnięciu warstwy,
• w nowym budynku pomiar wilgotności podłoża zamiast liczenia dni,
• farba przechowywana w cieple, ponieważ karty wymagają ochrony przed przemrożeniem, typowo przechowywania od +5°C, a wiadro pozostawione na noc w zimnym samochodzie może zamarznąć,
• inwestor poinformowany na piśmie o 28 dniach potrzebnych do uzyskania pełnej odporności powłoki.

Zimą nie maluje się gorzej niż latem, ale trzeba bardziej pilnować warunków. Przy nietypowym obiekcie, w nowym budynku z wilgocią technologiczną albo przy terminie, którego nie można przesunąć, warunki pracy można omówić ze specjalistami, z którymi kontakt zapewnia doradztwo techniczne STYLINE PRO.

Najczęściej zadawane pytania

Karta techniczna, karta charakterystyki i dokumenty zgodności

Karta techniczna farby jest jednym z trzech rodzajów dokumentów, które producent udostępnia do swoich wyrobów. Każdy z nich powstaje w innym celu i trafia do innych osób:

Karta charakterystyki nie zawiera parametrów użytkowych, dlatego do wyceny i planowania prac służy wyłącznie karta techniczna. Ma ona charakter informacyjny i producent może ją aktualizować na przykład po zmianie receptury lub metody badania. Przy każdym zleceniu dobrze jest więc zachować wersję obowiązującą w dniu zakupu farby.

Zdarza się, że inwestor albo zamawiający w przetargu wymaga dokumentu, który formalnie potwierdza parametry wyrobu. O konkretny dokument należy wtedy zwrócić się do producenta, a w ustaleniu, który z nich spełni wymagania, pomaga doradztwo techniczne.

Każda liczba w karcie technicznej ma swój warunek

Parametr podany w karcie technicznej jest wynikiem badania przeprowadzonego w określonych warunkach. Zanim trafi do kosztorysu, trzeba wiedzieć, czym różnią się one od tych panujących podczas budowy.

Wydajność opisuje najlepszy scenariusz

Wydajność zapisana jako wartość maksymalna, np. do 16 m²/l, dotyczy jednej warstwy nałożonej na gładkie, zagruntowane podłoże przy wzorcowej aplikacji. Jest to wynik osiągalny w najlepszych możliwych warunkach.

Na budowie wydajność obniża kilka czynników. Chłonne podłoże pobiera więcej farby, a jego faktura zwiększa rzeczywistą powierzchnię do pokrycia. Znaczenie mają też narzędzie, kolor i straty techniczne, czyli farba pozostająca w kuwecie, na wałku i w opakowaniu. Biel i kolory pastelowe kryją inaczej niż barwy nasycone. Duży wpływ na zużycie mają również rodzaj i chłonność podłoża oraz sposób przygotowania ściany, w tym wybór między gruntowaniem a podkładowaniem.

Przy tynkach i masach szpachlowych wydajność podaje się często w kilogramach. Na litry przelicza się ją przez gęstość podaną w tej samej karcie.

Jedyną wiarygodną metodą ustalenia rzeczywistego zużycia jest powierzchnia próbna wykonana na docelowym podłożu.

Krycie zależy od grubości warstwy

Krycie farby określa się współczynnikiem kontrastu. Farbę nakłada się na kartę z polami czarnymi i białymi, a następnie sprawdza, w jakim stopniu zakrywa ona czerń. Grubsza warstwa kryje lepiej, dlatego wynik zależy od wydajności, przy której farbę nałożono do badania.

Przy porównywaniu krycia dwóch farb trzeba więc znać wydajność, przy której mierzono każdą z nich. Jeśli karta jej nie podaje, informację można uzyskać od producenta. Ten sam mechanizm wyjaśnia, dlaczego farba o dobrym kryciu wymaga czasem trzeciej warstwy. Jeżeli na ścianę trafia cieńsza warstwa niż w badaniu, krycie jest słabsze.

Połysk zależy od kąta pomiaru

Połysk mierzy się miernikiem pod kątem 20°, 60° lub 85°. Farby matowe bada się zwykle pod kątem 85°, ponieważ przy 60° różnice między nimi są ledwo zauważalne. Wartości połysku dwóch farb można porównywać wyłącznie wtedy, gdy zmierzono je pod tym samym kątem. Jeśli karta go nie podaje, warto zapytać producenta.

Nazwy handlowe, takie jak mat, głęboki mat czy pełny mat, opisują wrażenie wizualne i nie są wynikiem pomiaru. O różnicy między dwoma matami rozstrzyga liczba podana przez miernik wraz z konkretnym kątem. Połysk nominalny dotyczy świeżej powłoki, a jej zachowanie przy szorowaniu opisuje artykuł o wybłyszczaniu farb matowych.

Czas schnięcia w warunkach laboratoryjnych

Czasy schnięcia w karcie dotyczą warunków laboratoryjnych, zwykle +23°C i 50% wilgotności względnej. Farba wodna wysycha przez odparowanie wody, a ten proces zwalnia w chłodzie i przy wysokiej wilgotności powietrza. Podobny skutek ma słaba wymiana powietrza w pomieszczeniu. Przy +12°C i 75% wilgotności (przykład) każdy z podanych czasów się wydłuża, o czym karty zwykle informują w uwagach.

Karta podaje kilka czasów, których nie należy mylić. Suchość powierzchniowa oznacza, że powłoka nie klei się w dotyku. Czas do nałożenia kolejnej warstwy jest dłuższy, a pełne utwardzenie powłoki trwa najdłużej.

Odporność na szorowanie i okres 28 dni

Klasa odporności na szorowanie określa, jak powłoka znosi mycie na mokro. Sposób jej wyznaczania wyjaśnia osobny tekst o odporności farb na szorowanie.

W niemal każdej karcie technicznej pojawia się okres 28 dni. Powłoka jest sucha w dotyku po kilku godzinach, ale pełną odporność uzyskuje stopniowo, w ciągu kolejnych tygodni. Okres 28 dni przyjęto w procedurach badań i na jego podstawie wyznacza się parametry gotowej powłoki. Pierwsze mycie na mokro i intensywne użytkowanie ścian powinny więc nastąpić dopiero po tym czasie, a inwestor musi otrzymać tę informację, zanim zleci mycie ścian.

LZO, gęstość i lepkość

Karta podaje kategorię produktu w zakresie lotnych związków organicznych (LZO) i obowiązujący dla niej limit, a znaczenie tych wartości wyjaśnia tekst o farbach bez LZO. Gęstość służy do przeliczania kilogramów na litry i odwrotnie. Lepkość jest wartością laboratoryjną, natomiast wykonawcę interesuje przede wszystkim zachowanie farby na wałku i na ścianie, które opisuje artykuł o tiksotropii farb.

Od wydajności do mikrometrów. Rachunek do kosztorysu i natrysku

Litr farby rozprowadzony na metrze kwadratowym tworzy warstwę o grubości 1 mm, czyli 1000 µm. Grubość mokrej warstwy w mikrometrach jest więc równa 1000 podzielonemu przez wydajność w m²/l. Wydajność 16 m²/l odpowiada około 62 µm, 10 m²/l oznacza 100 µm, a 5 m²/l daje 200 µm. Wzór działa również w drugą stronę, ponieważ wydajność w m²/l to 1000 podzielone przez grubość mokrej warstwy w mikrometrach.

Rachunek służy do planowania i kontroli własnej pracy. Sprawdza się w trzech sytuacjach.

1. Powierzchnia próbna i kosztorys

Na zmierzoną powierzchnię docelowego podłoża nakłada się odmierzoną ilość farby i oblicza wydajność rzeczywistą. Dopiero na jej podstawie liczy się zamówienie. W fikcyjnym przykładzie próba daje 11 m²/l. Przy 400 m² i dwóch warstwach potrzeba więc około 73 l farby, a nie 50 l, które wynikałyby z wydajności 16 m²/l.

2. Kontrola natrysku

Grzebień do pomiaru grubości mokrej warstwy pozwala sprawdzać zużycie na bieżąco. Odczyt 125 µm oznacza, że farba jest nakładana z wydajnością 8 m²/l.

3. Maksymalna grubość warstwy

Jeśli karta podaje górną granicę grubości mokrej warstwy, wzór zamienia ją na najniższą dopuszczalną wydajność. Przykładowo 200 µm odpowiada około 5 m²/l. Zbyt gruba warstwa schnie dłużej i może pękać, ponieważ jej powierzchnia wysycha wcześniej niż głębsze partie.

Określenia używane w karcie technicznej

Karty techniczne posługują się powtarzalnym zestawem określeń. Każde z nich inaczej wpływa na wycenę i organizację pracy:

• do – górna granica osiągana w warunkach wzorcowych,
• około – wartość typowa, od której możliwe jest odchylenie w obie strony,
• – próg, poniżej którego nie należy schodzić ani z czasem, ani z ilością,
• zaleca się – zalecenie producenta, od którego odstępstwo jest decyzją wykonawcy,
• w optymalnych warunkach – warunki, w których uzyskano podaną wartość,
• klasa według normy – wynik badania przeprowadzonego określoną metodą,
• X razy bardziej odporna – porównanie, które ma sens dopiero przy informacji, z czym i jaką metodą porównano wyrób.

Jeżeli karta definiuje warunki optymalne, warto je odszukać, zanim podana przy nich wartość trafi do wyceny.

Karta techniczna w kosztorysie, harmonogramie i przy odbiorze

Kosztorys opiera się na wydajności ustalonej na powierzchni próbnej, a nie na wartości z karty. Grunt liczy się osobno, z jego własną wydajnością. Harmonogram uwzględnia czasy schnięcia skorygowane o warunki na obiekcie. W planie przekazania lokalu trzeba też przewidzieć okres pełnej odporności powłoki.

Do dokumentacji zlecenia dołącza się plik karty technicznej z dnia zakupu i numer partii z opakowania. Numer partii przydaje się przy dokupowaniu farby, ponieważ ułatwia zachowanie powtarzalności odcienia. Przy odbiorze inwestor otrzymuje na piśmie informację o okresie sezonowania powłoki i zasadach pierwszego mycia.

Zdarza się, że w karcie brakuje warunku potrzebnego do wyceny lub porównania, na przykład wydajności, przy której mierzono krycie, kąta pomiaru połysku albo minimalnej temperatury aplikacji. Najlepiej zapytać wtedy producenta na piśmie. Pytania o parametry i warunki ich pomiaru można kierować do zespołu, który prowadzi doradztwo techniczne STYLINE PRO.

Najczęściej zadawane pytania

Dlaczego obiekty użyteczności publicznej stawiają ścianom znacznie większe wymagania niż mieszkania?

Budynek publiczny obsługuje w ciągu dnia od kilkudziesięciu do kilku tysięcy osób. Przy takiej skali powłoka malarska pełni przede wszystkim funkcję ochronną, a jej trwałość jest priorytetem.

Duże natężenie ruchu i ciągła eksploatacja

Natężenie ruchu w budynku publicznym stwarza zagrożenie dla ścian poprzez kontakt z plecakami, wózkami, walizkami, odzieżą i rękami. Dodatkowym obciążeniem są uderzenia przesuwanych mebli, wózków transportowych i sprzętu sprzątającego. Ściana w mieszkaniu przez cały tydzień ma kontakt z kilkoma osobami, a ściana korytarza szkolnego notuje podobną liczbę dotknięć w ciągu jednej przerwy.

Regularne mycie powierzchni

Mycie ścian w obiektach publicznych należy do rutyny utrzymania czystości. Serwis sprzątający usuwa ślady plecaków, odciski dłoni i rozpryski, często z użyciem detergentów. Farba o niskiej odporności na mokre ścieranie po kilkunastu takich zabiegach traci jednorodność matu, a w miejscach najczęściej czyszczonych pojawiają się wyświecenia i przetarcia widoczne pod światło.

Koszt ponownego malowania jest znacznie wyższy niż w domu

Ponowne malowanie w budynku publicznym wymaga wyłączenia pomieszczeń z użytkowania, przeniesienia wyposażenia, zabezpieczenia podłóg oraz pracy poza godzinami funkcjonowania placówki.

W szkołach prace zwykle mieszczą się w wąskim oknie wakacyjnym. Sama farba stanowi niewielką część budżetu takiego przedsięwzięcia, więc oszczędność na materiale jest pozorna i skutkuje częstszymi remontami.

Które miejsca w budynkach publicznych zużywają się najszybciej?

Zużycie ścian rozkłada się nierównomiernie. Najszybciej niszczeją powierzchnie na wysokości rąk i pleców w ciągach komunikacyjnych oraz wszystkie miejsca, w których ludzie zatrzymują się na dłużej.

Korytarze szkolne i przedszkolne

Korytarze w placówkach oświatowych zbierają największe obciążenie w całym budynku. Ślady obuwia, opieranie się plecami o ścianę i codzienne mycie sprawiają, że pas na wysokości od 80 do 150 cm zużywa się kilkakrotnie szybciej niż reszta powierzchni.

Poczekalnie i strefy obsługi interesantów

W poczekalniach ludzie spędzają po kilkanaście minut, opierając się o ścianę, stawiając przy niej torby i odstawiając napoje. Zabrudzenia mają tu charakter punktowy, a więc trudniejszy do usunięcia.

Klatki schodowe i ciągi komunikacyjne

Klatki schodowe łączą duży ruch z ograniczoną przestrzenią manewrową. Ściany przy poręczach i na zakrętach niszczeją od wnoszonego sprzętu, a przy słabym doświetleniu każde przetarcie powłoki rzuca się w oczy.

Pomieszczenia socjalne i zaplecza

Pomieszczenia socjalne narażają ściany na rozpryski tłuszczu, kawy i napojów oraz na parę wodną z czajników i kuchenek mikrofalowych. Zabrudzenia tego typu wnikają w powłokę o słabej odporności na plamy i zostają na niej trwale.

Okolice drzwi, włączników i narożników

Otoczenie klamek, włączników światła i zewnętrznych narożników ścian zbiera ślady palców przy każdym przejściu. Narożniki dodatkowo ścierają się mechanicznie, ponieważ ludzie skracają sobie drogę i ocierają o nie ramionami.

Pięć miejsc, które najczęściej wymagają odświeżenia przed końcem planowanego cyklu remontowego

Przeglądy techniczne w placówkach oświatowych i urzędach pokazują powtarzalny zestaw stref, w których powłoka traci wygląd najwcześniej:

• pas ściany na wysokości rąk wzdłuż głównych korytarzy,
• ściany przy ławkach i krzesłach w poczekalniach,
• powierzchnie wokół klamek, włączników i domofonów,
• zewnętrzne narożniki przy wejściach do sal i gabinetów,
• fragmenty ścian za koszami na odpady i przy dozownikach.

Wymienione strefy warto uwzględnić już na etapie doboru farby, ponieważ to one wyznaczają faktyczny okres między malowaniami całego obiektu.

Jakie parametry farby mają największe znaczenie w obiektach użyteczności publicznej?

O trwałości powłoki w budynku publicznym decydują cztery mierzalne właściwości, a nie deklaracje marketingowe producenta. Każdą z nich można sprawdzić w karcie technicznej przed zakupem.

1. Odporność na szorowanie

Odporność na szorowanie opisuje norma PN-EN 13300, która dzieli farby do wnętrz na pięć klas mokrego ścierania. Klasa 1 jest najwyższa. Powłoka zaliczona do klasy 1 traci mniej niż 5 mikrometrów grubości po 200 cyklach szorowania, natomiast w klasie 2 ubytek mieści się w przedziale od 5 do 20 mikrometrów przy tej samej liczbie cykli.

Różnica ta ujawnia się dopiero po kilku miesiącach użytkowania. W miejscu mytym co tydzień farba z niższych klas stopniowo się wyciera, zaczyna prześwitywać podłożem i wymaga poprawek na długo przed planowanym remontem. Klasa 1 pozwala czyścić powierzchnię wielokrotnie bez zmiany wyglądu powłoki, co przy harmonogramie sprzątania w szkole czy przychodni ma bezpośrednie przełożenie na koszty utrzymania.

2. Odporność na zabrudzenia i plamy

Odporność na zabrudzenia decyduje o tym, czy plamę można zmyć, czy trzeba ją zamalować. Zamknięta, gładka struktura powłoki utrudnia wnikanie tłuszczu, sosów, kawy i przypraw w głąb warstwy malarskiej, dzięki czemu zabrudzenie pozostaje na powierzchni. Parametr ten ma największe znaczenie w pomieszczeniach socjalnych, stołówkach i strefach obsługi, gdzie plamy powstają codziennie.

3. Siła krycia

Siła krycia przekłada się bezpośrednio na liczbę warstw potrzebnych do uzyskania równomiernego koloru. Norma PN-EN 13300 klasyfikuje krycie w czterech klasach, a klasa 1 oznacza kontrast krycia co najmniej 99,5% przy wydajności deklarowanej przez producenta. Farba o wysokiej sile krycia skraca czas prac, ogranicza zużycie materiału i ułatwia punktowe poprawki, ponieważ zamalowany fragment nie odcina się od reszty ściany.

4. Niska emisja LZO

Niska zawartość lotnych związków organicznych ogranicza uciążliwość zapachową po malowaniu i skraca przerwę w użytkowaniu pomieszczeń. W placówkach edukacyjnych i medycznych parametr ten jest niezwykle ważny, ponieważ sale trzeba przywrócić do użytku możliwie szybko. Zawartość LZO producent podaje na etykiecie oraz w karcie technicznej, zgodnie z przepisami dotyczącymi farb dekoracyjnych.

Czy każda część budynku powinna być malowana tą samą farbą?

Jednolita farba na całym obiekcie rzadko bywa rozwiązaniem optymalnym. Wymagania wobec powłoki w hali wejściowej i w archiwum różnią się na tyle, że stosowanie wszędzie tego samego produktu prowadzi albo do przepłacania, albo do szybkiego zużycia ścian w strefach najbardziej obciążonych.

Podział stref pozwala rozsądnie rozłożyć budżet. Farbę o najwyższych parametrach stosuje się tam, gdzie ściany zużywają się najszybciej, a w pomieszczeniach o niewielkim obciążeniu wystarczy produkt o niższej klasie odporności.

Jak ograniczyć częstotliwość remontów i odświeżania ścian?

Trwałość powłoki zależy w równym stopniu od farby i od przygotowania podłoża. Nierówności, pylące tynki oraz pominięte gruntowanie osłabiają przyczepność, przez co nawet produkt klasy 1 zacznie się łuszczyć w miejscach najczęściej dotykanych. Przed malowaniem obiektu warto sprawdzić stan istniejących powłok i usunąć te, które odspajają się od ściany.

Kolejnym czynnikiem jest sposób czyszczenia. Powierzchnie myte miękką gąbką i łagodnym detergentem zachowują wygląd znacznie dłużej niż czyszczone środkami ściernymi, które matowią i wycierają powłokę niezależnie od jej klasy. Personel sprzątający powinien znać zalecenia producenta farby zastosowanej w budynku.

Warto też odłożyć części farby z tej samej partii produkcyjnej, co umożliwia punktowe poprawki bez różnic w odcieniu, dzięki czemu zamiast malowania całego korytarza wystarczy odświeżenie kilku fragmentów.

W strefach o największym obciążeniu sprawdzają się dodatkowo zabezpieczenia mechaniczne, takie jak odbojnice i listwy narożnikowe.

Jakie rozwiązania sprawdzają się w szkołach, urzędach i biurach?

W obiektach użyteczności publicznej dobrze sprawdzają się farby lateksowe o parametrach dopasowanych do intensywnej eksploatacji i częstego mycia. Zestaw właściwości, który warto sprawdzić w karcie technicznej przed wyborem produktu:

• klasa 1 odporności na szorowanie wg PN-EN 13300,
• wysoka odporność na zabrudzenia i plamy, w tym tłuszczowe,
• dobra siła krycia, ułatwiająca poprawki i skracająca czas prac,
• niska zawartość LZO oraz neutralny zapach.

Przykładem produktu przeznaczonego do takich zastosowań jest Styline Professional nanovo 7, lateksowo farba o matowym wykończeniu, zaliczona do klasy 1 pod względem odporności na szorowanie i krycia według PN-EN 13300. Powłoka wykazuje podwyższoną odporność na plamy z tłuszczu, sosów i przypraw, a wydajność sięga 16 m² z litra przy jednokrotnym nakładaniu.

Producent rekomenduje farbę do pomieszczeń mieszkalnych i biurowych, obiektów użyteczności publicznej, w tym placówek oświatowych i medycznych, a także zakładów usługowych i produkcyjnych.

Zastosowanie wyklucza powierzchnie mające bezpośredni kontakt z żywnością oraz pomieszczenia o szczególnych wymaganiach higienicznych.

Farba dostępna jest w opakowaniach 2,7 l i 9 l oraz w barwieniu według palet Styline, NCS i RAL, co ułatwia utrzymanie kolorystyki zgodnej z identyfikacją wizualną placówki.

FAQ

Z tego tekstu dowiesz się:

• Czym różni się kredowanie eksploatacyjne (naturalne starzenie powłoki) od kredowania wczesnego (defekt powstały tuż po malowaniu).
• Jak samodzielnie sprawdzić rodzaj kredowania za pomocą prostego testu taśmą samoprzylepną.
• Jakie trzy czynniki podczas aplikacji najczęściej prowadzą do przedwczesnego pylenia powłoki.
• Dlaczego farby głęboko matowe kredują szybciej niż powłoki satynowe.
• Co grozi przy malowaniu na kredowanym podłożu bez wcześniejszego przygotowania i jak tego uniknąć.

Kredowanie farby – dwa zjawiska, jedna nazwa

W terminologii fachowej pod pojęciem kredowania kryje się naturalny proces starzenia powłoki i defekt powstały tuż po malowaniu. Oba objawiają się tak samo – białym lub barwnym pyłem pojawiającym się po przetarciu dłonią czy ubraniem, dlatego bez określenia, kiedy defekt powstał, łatwo o błędną diagnozę i niepotrzebną reklamację.

Kredowanie eksploatacyjne

Kredowanie eksploatacyjne to proces, którego nie można w pełni zatrzymać, bo wynika z fotodegradacji spoiwa pod wpływem promieniowania UV, wilgoci i wahań temperatury. Powierzchniowa warstwa żywicy stopniowo się rozkłada, odsłaniając ziarna pigmentu, które przestają być związane i osypują się przy najmniejszym kontakcie.

Zjawisko postępuje od zewnątrz do wewnątrz powłoki i ujawnia się dopiero po latach eksploatacji, najczęściej na elewacjach wystawionych na intensywne działanie słońca. Samo w sobie nie świadczy o wadzie farby, tylko o naturalnym cyklu życia powłoki zewnętrznej.

Kredowanie wczesne

Zupełnie inna sytuacja ma miejsce, kiedy pył pojawia się w ciągu kilku dni lub tygodni od malowania. Wtedy przyczyną nie jest starzenie, a nieprawidłowe uformowanie powłoki już na etapie wysychania.

Spoiwo nie połączyło się w jednolity film, więc cząstki pigmentu i wypełniaczy pozostają luźno osadzone na całej grubości warstwy – a nie wyłącznie na powierzchni. To więc proces wymagający interwencji, ponieważ powłoka w takiej postaci nie spełnia swojej funkcji ochronnej.

Jak sprawdzić, jaki to rodzaj kredowania?

Warto wykonać prosty sprawdzian, który pozwoli ocenić przyczynę kredowania. Na suchą, czystą powierzchnię nakleja się kawałek przezroczystej taśmy samoprzylepnej, dociska i zdejmuje jednym płynnym ruchem. Ilość i kolor osadu na taśmie, w połączeniu z informacją o wieku powłoki i miejscu wystąpienia problemu, zwykle wystarczają do postawienia trafnej diagnozy.

Jak ocenić stopień kredowania?

Do obiektywnej oceny stopnia kredowania służy norma PN-EN ISO 4628-6, opisująca metodę z użyciem taśmy samoprzylepnej i porównanie osadu ze wzorcami wizualnymi w skali liczbowej od zera do pięciu, gdzie zero oznacza brak śladów kredowania, a najwyższy stopień intensywne pylenie.

Norma powstała pierwotnie z myślą o powłokach ochronnych i antykorozyjnych, jednak sama procedura badawcza bywa pomocniczo wykorzystywana także przy diagnostyce powłok elewacyjnych jako narzędzie porównawcze między różnymi fragmentami tej samej ściany.

Na wynik takiej oceny wpływa jednak kilka czynników, o których warto pamiętać przed wydaniem opinii, bo dopiero uwzględnienie tych zmiennych pozwala potraktować wynik jako miarodajny:

• pora dnia i kąt padania światła w trakcie oględzin, bo przy ostrym świetle bocznym pył jest widoczny wyraźniej niż w rozproszonym oświetleniu,
• wybór miejsca do testu, ponieważ porównanie strony nasłonecznionej z zacienioną daje różne wyniki na tej samej elewacji,
• czystość powierzchni przed przyłożeniem taśmy, gdyż osiadły brud lub kurz łatwo pomylić z produktem kredowania powłoki,
• wilgotność ściany w chwili badania, która może sztucznie zaniżyć ilość osadu przenoszonego na taśmę.

Trzy mechanizmy kredowania wczesnego

Do przedwczesnego kredowania prowadzą zwykle warunki panujące w trakcie i tuż po aplikacji, a nie sama receptura farby.

1. Zbyt niska temperatura otoczenia lub podłoża w czasie schnięcia utrudnia cząstkom spoiwa połączenie się w ciągły film, przez co powłoka zachowuje strukturę porowatą już od pierwszego dnia.
2. Podobny skutek daje zbyt intensywne parowanie wody z mokrej warstwy, na przykład przy silnym wietrze i słońcu, kiedy powierzchnia wysycha szybciej, niż zdąży się uformować spójna błona.
3. Trzecim częstym powodem jest nałożenie farby na podłoże niewłaściwie przygotowane lub bez odpowiedniego gruntu, co osłabia wiązanie całej powłoki niezależnie od jej jakości. Więcej o doborze i roli warstwy podkładowej można znaleźć w artykule o gruntowaniu ścian i podkładowaniu.

Dlaczego głęboki mat kreduje łatwiej niż satyna

Stopień połysku powłoki nie jest sprawą wyłącznie estetyczną, przekłada się bezpośrednio na jej odporność na kredowanie. W farbach głęboko matowych udział pigmentów i wypełniaczy w stosunku do spoiwa jest wyższy niż w powłokach o podwyższonym połysku, co oznacza, że na powierzchni znajduje się więcej cząstek nieotoczonych pełną warstwą żywicy.

Taka struktura sprawia, że nawet niewielki ubytek spoiwa pod wpływem warunków atmosferycznych szybciej odsłania pigment i uruchamia efekt pylenia. Powłoki błyszczące i satynowe mają gładszą, bardziej zamkniętą powierzchnię, przez co dłużej opierają się temu zjawisku, choć kosztem innych właściwości użytkowych. Zależność między stopniem połysku a odpornością mechaniczną powłoki opisano szerzej w tekście o odporności farb na szorowanie.

Co się dzieje z nową powłoką na kredowanym podłożu?

Malowanie bezpośrednio na kredowanej powierzchni bez wcześniejszego usunięcia luźnego pyłu i odpowiedniego zagruntowania niemal zawsze  prowadzi do tego samego rezultatu – nowa farba wiąże się nie z samą ścianą, tylko z warstwą sypkiego pigmentu, który sam nie ma przyczepności do podłoża.

Efektem jest osłabione połączenie całego układu, objawiające się złuszczaniem, pęcherzami lub ponownym, znacznie szybszym kredowaniem nowej powłoki. Ocena stanu podłoża przed przystąpieniem do prac, w tym rozpoznanie rodzaju i kondycji istniejącej warstwy, powinna więc poprzedzać każdą wycenę odświeżenia elewacji lub ściany wewnętrznej, o czym szerzej w artykule o rodzajach podłoży i ich specyfice.

Wątpliwości dotyczące konkretnej realizacji, zwłaszcza gdy potrzebna jest ocena podłoża i dobór właściwego systemu malarskiego, warto skonsultować indywidualnie. Zespół Styline służy wsparciem w ramach doradztwa technicznego.

Najczęściej zadawane pytania

Słowne opisanie koloru wykonawcy lub producentowi często nie wystarcza, a nazwy handlowe farb potrafią odnosić się do kilkunastu różnych odcieni. Z pomocą przychodzą systemy kolorystyczne, czyli uporządkowane katalogi, w których każdy odcień ma przypisany jednoznaczny kod. Dzięki nim architekt, wykonawca i inwestor mogą mówić o tym samym kolorze bez ryzyka pomyłki. Warto jedynie wiedzieć, jak poruszać się między poszczególnymi systemami, ponieważ w jednym projekcie często spotykają się kody z kilku katalogów jednocześnie.

Z tego artykułu dowiesz się:

• Kod RAL pochodzi z niemieckiego systemu przemysłowego i od dekad funkcjonuje jako standard w budownictwie, natomiast szwedzki NCS opisuje barwę tak, jak postrzega ją ludzkie oko.
• Pantone powstał z myślą o poligrafii i nie ma certyfikowanego przełożenia na RAL ani NCS, dlatego deklarowanie pełnej zgodności kolorów między tymi systemami jest uproszczeniem.
• Przy szukaniu odpowiednika odcienia Pantone lepiej sprawdza się NCS, ponieważ jego struktura obejmuje odcienie pośrednie, których brakuje w katalogu RAL Classic.

Skąd wziął się kod koloru?

Kod wyglądający jak RAL 7016 albo RAL 9010 pochodzi z systemu niemieckiego, opracowanego w latach trzydziestych XX wieku na potrzeby przemysłu. Są to cztery cyfry, z których pierwsza określa grupę barwną. RAL od dekad funkcjonuje jako standard w budownictwie – w elewacjach, stolarce okiennej i drzwiowej, ogrodzeniach, konstrukcjach stalowych. Jeśli kod przyszedł od wykonawcy, producenta okien albo z dokumentacji technicznej, niemal na pewno jest to RAL.

Czy można swobodnie przenosić kolory między systemami?

RAL i NCS da się w dużej mierze zestawić ze sobą wizualnie. Oba systemy powstały z myślą o tym samym medium – powłokach malarskich i materiałach budowlanych. Kolor w obu przypadkach powstaje przez zmieszanie pigmentów, ocenia się go na powierzchni matowej lub półmatowej, w świetle dziennym.

Z kolei Pantone nie ma certyfikowanego przełożenia jeden do jednego na RAL ani na NCS, co wynika z różnicy technologicznej. Kolor w druku powstaje inaczej niż ten na ścianie.

Mam próbkę Pantone albo zdjęcie z Instagrama – co dalej?

Najpierw warto się upewnić, że rzeczywiście jest to Pantone. Charakterystyczny jest zapis: numer plus litera na końcu, jak 448C czy 2145U. Czasem zamiast tego pojawia się nazwa własna kolekcji – wtedy trzeba wrócić do źródła i poprosić o kod.

Kolejny etap to znalezienie najbliższego odpowiednika w RAL lub NCS. Wyszukiwarka kolorów Styline pozwala przejrzeć dostępne odcienie i zawęzić wybór do kilku kandydatów. Przy poszukiwaniu odpowiednika Pantone lepiej sprawdza się NCS – jego struktura obejmuje odcienie pośrednie, których w katalogu RAL Classic zwyczajnie nie ma.

Trzeci krok jest najważniejszy – wybrany kolor trzeba zweryfikować na fizycznym próbniku, nie na ekranie. Monitor i telefon wyświetlają barwę w modelu RGB, czyli przez emisję światła, podczas gdy ściana odbija je. Każdy wyświetlacz ma własną kalibrację, temperaturę bieli i zakres barw – ten sam plik na dwóch urządzeniach wygląda inaczej. Zdjęcie z Instagrama przeszło dodatkowo przez kompresję i filtry, więc jego wartość jako wzorca kolorystycznego jest bliska zeru.

Ostatnia uwaga dotyczy projektów, w których precyzja ma znaczenie umowne – dokumentacja architektoniczna, wizualizacje przekazywane inwestorowi, obiekty z określoną identyfikacją wizualną. W takich przypadkach lepiej od początku pracować na NCS zamiast Pantone. Oszczędza to nieporozumień na etapie odbioru.

Mam kod RAL lub NCS z projektu – jak znaleźć taką farbę?

To ścieżka znacznie krótsza. Kod z systemu przeznaczonego dla farb wystarczy wprowadzić do mieszalnika, który dobierze recepturę pigmentów i przygotuje produkt na miejscu.

Wyszukiwarka kolorów Styline przyjmuje kod RAL lub NCS i pokazuje, w których produktach dany odcień jest dostępny. Warto sprawdzić to zawczasu, ponieważ nie każdy kolor da się uzyskać w każdej bazie – odcienie bardzo nasycone i głębokie wymagają baz o niskiej zawartości bieli, co przy niektórych rodzajach farb ogranicza dostępność. Wyszukiwarka pozwala to zweryfikować przed wizytą w punkcie sprzedaży.

Gdy kolor i produkt są już wybrane, naturalnym kolejnym krokiem staje się oszacowanie ilości farby. Kalkulator zużycia przelicza powierzchnię ścian na liczbę litrów z uwzględnieniem liczby warstw. Przy kolorach intensywnych warto doliczyć zapas, bo ciemne i mocno nasycone odcienie zwykle wymagają dodatkowego malowania, żeby uzyskać równomierne krycie.

Ostatnia uwaga – ten sam kolor w wykończeniu matowym i satynowym wygląda inaczej – powierzchnia satynowa odbija więcej światła, przez co odcień sprawia wrażenie ciemniejszego i bardziej nasyconego. Jeśli w jednym pomieszczeniu mają się znaleźć oba wykończenia, różnicę będzie widać.

Który system nadaje się do czego?

Najczęściej zadawane pytania

Remont pod wynajem albo flip mieszkania

Farby nanovo sprzyjają szybkim realizacjom. Schnięcie powierzchniowe zajmuje minimum dwie godziny, odstęp między warstwami wynosi około czterech. Harmonogram zakładający malowanie w piątek i wprowadzenie najemcy w poniedziałek jest dla malowania całkowicie bezpieczny – powłoka zdąży związać, kolor się ustabilizuje, zapach zniknie.

Ściana wygląda na gotową, ale nie osiągnęła jeszcze docelowej odporności mechanicznej. Sieciowanie powłoki trwa cztery tygodnie i przez ten czas farba jest podatna na uszkodzenia. Warto więc ostrzec o tym fakcie ekipę sprzątającą, ponieważ jeśli umyje ona ściany na mokro z detergentem, to efektem są smugi, przetarcia i miejscowa utrata koloru. Reklamacja trafia do wykonawcy, bo to on malował. Warto więc przekazać inwestorowi na piśmie informację o okresie sezonowania i zastrzec, że pierwsze mycie ścian możliwe jest dopiero po miesiącu.

Do tego typu zleceń najlepiej sprawdza się nanovo 3. Wyróżnia ją cecha opisana w karcie jako regeneracja powłoki – mat odzyskuje jednolity wygląd po delikatnym przetarciu miejsca zabrudzonego czy otartego. Przy najemcach, którzy przesuwają meble i obijają narożniki, oznacza to mniej wezwań do poprawek między umowami.

Lokal usługowy, placówka oświatowa lub medyczna

W tych obiektach kolor jest sprawą drugorzędną. Liczy się to, czy powierzchnię można myć bez utraty parametrów i czy produkt ma zapisy dopuszczające go do konkretnego typu obiektu.

Występuje rozróżnienie między farbami z tej grupy:

• nanovo 5 – rekomendowana w karcie technicznej wprost do placówek oświatowych oraz obiektów usługowo-produkcyjnych, w tym spożywczych, poza strefami bezpośredniego kontaktu z żywnością. To wybór do szkół, przedszkoli, biur, zapleczy gastronomicznych i hal produkcyjnych.
• nanovo 7 – zakres obejmuje dodatkowo placówki medyczne. Przychodnie, gabinety, korytarze w obiektach ochrony zdrowia i wszędzie tam, gdzie procedury dezynfekcyjne są częstsze niż zwykłe sprzątanie.

Przy przetargach i zleceniach publicznych ta różnica ma wymiar formalny. Zapis w karcie technicznej stanowi element dokumentacji przekazywanej zamawiającemu, a jego brak potrafi wstrzymać odbiór.

Zlecenie z krótkim terminem i trudnym podłożem

Gdy czas goni, może pojawić się odruch, żeby pominąć gruntowanie starych ścian. To najdroższy sposób oszczędzania w tej branży. Karta techniczna nanovo PR podaje wprost, że produkt polepsza zdolność krycia farb nawierzchniowych i zwiększa ich wydajność. Bez gruntu farba wsiąka nierównomiernie, zużycie rośnie, a często konieczna okazuje się trzecia warstwa. Materiał i robocizna z tej dodatkowej warstwy kosztują więcej niż grunt.

Samo nałożenie gruntu nie wydłuża pracy tak, jak się powszechnie przyjmuje. Schnie około godziny, farby nawierzchniowe można nakładać po minimum dwóch, a aplikacja odbywa się w jednej warstwie. W praktycznym rozliczeniu dnia roboczego to kilka godzin, które i tak zwykle mijają na innych czynnościach.

Warto pamiętać o tym, że grunt można podbarwić w kierunku koloru farby wierzchniej. Przy malowaniu bieli albo pastelu na ścianie po ciemnej farbie eliminuje to prześwitywanie i pozwala uzyskać pełne krycie przy dwóch warstwach.

Jeśli w planach jest zlecenie na problematycznym podłożu, warto sprawdzić, jak działa nanovo PR i uwzględnić grunt w kosztorysie jako pozycję oszczędzającą, a nie dodatkową.

Sufity w obiektach komercyjnych

Malowanie sufitu w lokalu użytkowym to praca na podnośniku albo rusztowaniu, nad powierzchnią, której zwykle nie da się w pełni zabezpieczyć. Każdy rozprysk oznacza schodzenie, przecieranie, ponowne wchodzenie. Przy kilkuset metrach sufitu te przerwy sumują się w cały dzień roboczy.

Druga zaleta tego produktu ujawnia się dopiero po wyschnięciu. Stopień połysku poniżej dwóch jednostek to najgłębszy mat w całej serii nanovo. Matowa powierzchnia rozprasza światło, zamiast je odbijać kierunkowo, przez co nierówności sufitu przestają rzucać cienie. Ma to znaczenie wszędzie tam, gdzie zaprojektowano oświetlenie punktowe lub taśmy LED przy suficie – w tych warunkach każde falowanie tynku staje się widoczne. Warto wziąć pod uwagę nanovo AR, zanim zacznie się wyceniać sufit w lokalu z reflektorami.

Duże metraże i białe wnętrza – policz wydajność przed wyceną!

Różnica w wydajności między farbami białymi a kolorowymi zależy od metrażu. Nanovo SW oraz AR osiągają do 14 m² z litra. Nanovo 3, 5 i 7 – do 16 m².

Dwa metry różnicy na litrze przy zleceniu na 200 m², malowanym dwukrotnie, oznacza kilka litrów materiału więcej. To zwykle jedno pełne opakowanie, a przy większych powierzchniach więcej. Kosztorys sporządzony na podstawie wydajności farby kolorowej, a zrealizowany farbą białą, zjada marżę na etapie zakupu materiału.

Wnętrza premium i elewacje z fakturą

Tynki dekoracyjne to najczęstsze źródło problemów. Nanovo TD schnie dwadzieścia cztery godziny, nie dwie. Planując wielodniowe zlecenie, trzeba przyjąć jeden dzień na powierzchnię, a nie kilka powierzchni w ciągu dnia.

Znacznie poważniejsza jest kwestia przygotowania podłoża. Wymagane okresy sezonowania wyglądają następująco:

• świeży tynk cementowy – od trzech do czterech tygodni,
• tynk gipsowy – minimum czternaście dni,
• w obu przypadkach przed aplikacją powierzchnia musi być całkowicie sucha i związana.

Aplikacja na podłożu, które nie przeszło pełnego sezonowania, to przyczyna pęknięć i odbić przy tynkach dekoracyjnych. Materiał pod spodem nadal pracuje, oddaje wilgoć i zmienia objętość. Uszkodzenia pojawiają się zwykle po kilku tygodniach, gdy zlecenie jest dawno odebrane i zapłacone, a naprawa oznacza skucie i wykonanie całości od nowa.

Wniosek – zlecenie z tynkiem dekoracyjnym wymaga bufora liczonego w tygodniach, nie w dniach i musi być uzgodnione z ekipą tynkarską na etapie harmonogramu.

Szybki przegląd – jaki produkt do jakiego zlecenia?

Pełne zestawienie produktów wraz z dokumentacją techniczną znajduje się w katalogu nanovo dla wykonawców.

Nie masz pewności, która farba pasuje do Twojego zlecenia? Przy nietypowych obiektach, podłożach o nieznanej historii albo wymaganiach formalnych zapisanych w specyfikacji przetargowej lepiej potwierdzić dobór produktu, niż liczyć na to, że parametry się zgodzą. Doradztwo techniczne dla wykonawców obejmuje analizę konkretnego przypadku i dobór produktu wraz z dokumentacją – skorzystaj z doradztwa Styline PRO!

Najczęściej zadawane pytania